RSS
sobota, 20 lutego 2010
Usprawiedliwienie w Piśmie Świętym cz2


2 łaska a sakramenty

Dz 2:38 Bp "A Piotr do nich: 'Starajcie się o wewnętrzną przemianę i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa dla odpuszczenia grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego."

Mt 26:28 Bp "To jest bowiem moja krew przymierza, która będzie wylana za wielu na odpuszczenie grzechów."

J 20:23 Bp "Komu grzechy odpuścicie, temu są odpuszczone, a komu zatrzymacie, temu są zatrzymane."

Jk 5:15 Bp "A modlitwa (płynąca z) wiary zbawi dotkniętego słabością i Pan mu ulży, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone."

Jezus ustanowił sakramenty przez które grzechy zostają odpuszczone, a co za tym idzie dające nowe życie łaski.

3."Przyobleczeni" w Chrystusa

Ga 3:27 Bp "Wy bowiem, którzyście przez chrzest zanurzyli się w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa."

Ef 4:24 Bp "przyoblec się w nowego człowieka, stworzonego na obraz Boga w sprawiedliwości i prawdziwej świętości."

Symbol nowej szaty nie oznacza zewnętrznej sprawiedliwości ale stan wewnętrznej przemiany. Tak jak w przypowieści o synu marnotrawnym, który po powrocie do ojca zostaje odziany nowymi szatami. Ojciec tak to wyjaśnia:

Lk 15:32 Bp "A trzeba się cieszyć i radować, bo ten twój brat umarł, a ożył, zginął, ale się odnalazł."

4. Człowiek bez łaski

Rz 7:7-22 Bp "Cóż więc powiemy? Czy Prawo jest grzechem? Na pewno nie! Ale prawdą jest, że grzech poznałem tylko dzięki Prawu. Nie znałbym bowiem namiętności, gdyby mi Prawo nie powiedziało: 'Nie będziesz pożądał'.(8) Grzech więc doznał podniety i wskutek przykazania wzbudził we mnie wszelkiego rodzaju namiętności. Poza Prawem bowiem grzech umiera.(9) Niegdyś żyłem poza Prawem. Skoro zaś pojawiło się przykazanie, ożył grzech,(10) a ja umarłem. Okazało się, że przykazanie, które miało prowadzić do życia, poprowadziło mnie do śmierci.(11) Grzech bowiem, który doznał podniety i wskutek przykazania zwiódł mnie, wskutek niego też mnie uśmiercił.(12) Święte jest zatem Prawo, święte także, sprawiedliwe i dobre jest przykazanie.(13) Czyż więc to, co dobre, stało się dla mnie śmiercią? Na pewno nie! To grzech, by się ujawnić jako grzech, z pomocą dobra zadał mi śmierć, a z pomocą przykazania jeszcze pełniej ujawnił swą grzeszność!(14) Wiemy, że Prawo jest duchowe, ja natomiast jestem cielesny i podlegam grzechowi.(15) Nie umiem bowiem pojąć tego, co czynię. Nie czynię tego, co chcę, lecz to czynię, czego nienawidzę.(16) Jeśli zaś czynię to, czego nie chcę, przyznaję Prawu, że jest ono dobre.(17) Dlatego już nie ja to czynię, lecz grzech, który we mnie przebywa.(18) Wiem, że nie mieszka we mnie - to znaczy w moim ciele - dobro. Chęć bowiem dobrego czynu szybko zjawia się we mnie, wykonanie jednak - nie.(19) Bo nie czynię dobra, którego chcę, lecz popełniam zło, którego nie chcę.(20) Jeśli zaś czynię to, czego nie chcę, nie ja to wykonuję, lecz grzech, który we mnie przebywa.(21) Wyraźnie więc doświadczam, że we mnie, który chcę czynić dobro, przebywa zło.(22) Zgadzam się bowiem z Prawem Boga, lecz dzieje się to wbrew temu wszystkiemu, co jest we mnie."

Tekst ten ukazuje bezsilnośc samej tylko woli jaki i Prawa w usprawiedliwieniu. Nie naucza jak tego chca protestanci, że grzech nadal przebywa w usprawiedliwionych. Bład ich rozumowania widać jeślu uwzględni się dalsza cześć Listu:

Rz 8:3-8 Bp "Co bowiem było niemożliwe dla Prawa - pozbawionego mocy przez nasze ciało - było możliwe dla Boga. On to, dla zniszczenia grzechu, wysłał swego Syna, który przyjął ciało podobne do naszego, podlegającego grzechowi, i w tym ciele dokonał sądu nad grzechem.(4) W ten sposób nakaz Prawa urzeczywistnił się w nas, którzy nie kierujemy się pragnieniami ciała, lecz nakazami Ducha.(5) Ci bowiem, którzy kierują się pragnieniami ciała, pożądają dóbr cielesnych, ci zaś, którzy kierują się nakazami Ducha, pożądają dóbr duchowych.(6) Pożądanie wypływające z ciała sprowadza śmierć, pożądanie zaś z Ducha daje życie i pokój.(7) Dzieje się tak dlatego, że pożądanie z ciała jest wrogiem Boga, ponieważ nie poddaje się Prawu Bożemu - bo też nie może tego uczynić.(8) Ci, którzy kierują się pożądaniami ciała, nie mogą podobać się Bogu."

Jezus zniszczył grzech, w człowieku pozostała jednak pożądliwość, która jeśli kieruje postępowaniem człowieka czyni go grzesznikiem. Natomiast gdy człowiek kieruje się Duchem podoba się Bogu.

Św. Jan precyzuje:

1J 2:16-17 Bp "Albowiem wszystko, co jest na świcie: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i chełpienie się bogactwem - nie pochodzi od Ojca, lecz ze świata.(17) A świat przemija wraz ze swą pożądliwością; kto zaś spełnia wolę Boga, ten trwa na wieki."



Jako podsumowanie niech posłuży myśl św. Jana od Krzyża, który przyrównuje łaskę do ognia, który przemienia w siebie to czego się dotknie: "Tym płomienie miłości jest Duch Św., dusza czuje go w sobie nie tylko jako ogień, który ja ogarną i przemienił w miłość. lecz również jako ogień, który płonie w niej samej i czyni ją płomieniem miłości."

Usprawiedliwienie w Piśmie Świętym cz1

PISMO ŚWIĘTE

1. Skutek łaski

Stary Testament

Iz 1,18 bp (18) - Chodźcie, rozsądźmy - mówi Jahwe. Choć grzechy wasze są niby szkarłat, jednak jak śnieg wybieleją; choć są jak purpura czerwone, jak wełna staną się [białe].

Ez 36,25-26 bp (25) Wyleję na was czystą wodę i będziecie czyści. Oczyszczę was ze wszystkich waszych nieczystości i ze wszystkich waszych bożków. (26) Dam wam nowe serce i nowego ducha złożę w wasze wnętrze. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce cielesne.

Jr 31,33 bp (33) Natomiast to będzie Przymierze, jakie zawrę z Domem Izraela po dniach owych - głosi Jahwe: Złożę Prawo moje w ich wnętrzu i wypiszę je w ich sercu! I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem!

Prorocy zapowiadali radykalne i wewnętrzne przemienienie człowieka.



Ewangelia wg św. Jana

J 1:12 Bp "Tym zaś, którzy Ją przyjęli, którzy uwierzyli w Jej imię, dała moc, aby się stali dziećmi Bożymi."

: J 4:14 Bp "Kto zaś napije się tej wody, którą Ja mu dam, nigdy już nie zazna pragnienia. Ale woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody tryskającej ku życiu wiecznemu."

: J 14:23 Bp "A Jezus mu odpowiedział: - Jeśli kto Mnie miłuje, będzie przestrzegał mojej nauki. A Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego i będziemy mieszkać u niego."

J 15:4-5 Bp "Pozostańcie złączeni ze Mną, a Ja z wami. Jak latorośl sama nie może przynosić owocu, jeśli nie jest złączona z winnym krzewem, tak i wy (nie możecie przynosić owocu), jeśli nie jesteście ze Mną złączeni.(5) Ja jestem krzewem winnym, a wy latoroślami. Kto pozostaje we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi wiele owocu. Beze Mnie nic nie możecie uczynić."

Łaska dała moc aby stać się dzieckiem Boga, nie jest to tylko zewnętrzny akt adopcji ale wewnętrzne przemienienie, która polega na zamieszkaniu Ojca i Syna w tym kto przyjmuje naukę Jezusa. Dzięki tej jedności z Bogiem człowiek może przynosić owoce dobrych czynów.

Pierwszy List św. Jana

1J 2:5-6 Bp "Kto zaś zachowuje Jego słowo, w tym miłość Boga jest naprawdę doskonała. Po tym również poznajemy, że jesteśmy w Nim.(6) Kto mówi, że w Nim trwa, ten powinien tak postępować, jak On postępował."

1J 3:1 Bp "Patrzcie, jak wielką miłością obdarzył nas Ojciec, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i jesteśmy (nimi). A świat dlatego nas nie zna, ponieważ i Jego nie poznał."

1J 3:10 Bp "Po tym można rozpoznać dzieci Boże i dzieci diabła: każdy, kto nie postępuje sprawiedliwie i nie miłuje brata swego, ten nie pochodzi od Boga."

1J 3:14 Bp "My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, ponieważ miłujemy braci; a kto nie miłuje, ten trwa w śmierci."

1J 3:24 Bp "Kto wypełnia Jego przykazania, ten trwa w Bogu, a Bóg w nim; a że On trwa w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał."

Miłość Ojca sprawiła ,że jesteśmy Jego dziećmi, wyrwała nas ze śmierci duchowej. Trwamy w Nim a On w nas. Zostaliśmy obdarowaniu Duchem Św.



Drugi List św. Piotra

2P 1:3-4 Bp "Jego Boska moc darowała nam wszystko, co do życia i pobożności należy, przez poznanie Tego, który powołał nas mocą własnej swej chwały i godności.(4) Dzięki nim dane nam zostały cenne i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Bożej natury, uchroniwszy się od zepsucia, jakie w świecie szerzy pożądliwość."

Synostwo Boże udzielone ludziom jest uczestnictwem w naturze Boga.



Listy św. Pawła

Rz 3:22-25 Bp "A sprawiedliwość Boża spełnia się we wszystkich wierzących dzięki przyjęciu wiary w Jezusa Chrystusa. Nie ma bowiem różnicy:(23) wszyscy zgrzeszyli i utracili chwałę Boga,(24) darmo natomiast dostąpili usprawiedliwienia dzięki Jego darowi, dzięki odkupieniu dokonanemu przez Chrystusa Jezusa.(25) Jego to Bóg ustanowił ofiarą przebłagalną przez wiarę i przelanie Jego krwi, chcąc okazać w ten sposób swoją sprawiedliwość, dzięki której odpuszcza dawniej popełnione grzechy."

Rz 5:1 Bp "Doznając usprawiedliwienia wypływającego z wiary, cieszymy się pokojem, który otrzymaliśmy od Boga przez Pana naszego Jezusa Chrystusa."

Rz 5:10-11 Bp "Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem dzięki śmierci Jego Syna, to tym bardziej dostąpimy zbawienia dzięki Jego życiu, gdy jesteśmy z nim pojednani.(11) I nie tylko to. Chlubimy się też w Bogu dzięki Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie z Bogiem."

Rz 5:18-19 Bp "A więc jak wskutek przestępstwa jednego człowieka spadło potępienie na wszystkich ludzi, tak też dzięki sprawiedliwemu postępowaniu jednego Człowieka na wszystkich ludzi zstąpiła sprawiedliwość, która napełnia życiem.(19) Jak bowiem przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak dzięki posłuszeństwu Jednego wielu stało się sprawiedliwymi."

Rz 6:2 Bp "Na pewno nie! Jakżeż my wszyscy, którzy umarliśmy dla grzechu, mielibyśmy jeszcze żyć w nim?"

Tak samo jak grzech Adama wprowadził człowieka w stan wewnętrznego zepsucia, tak samo Ofiara Jezusa stała się przyczyna wewnętrznej sprawiedliwości. Dzięki Ofierze Przebłagalnej grzech został odpuszczony, zostaliśmy pojednani z Bogiem i cieszymy się pokojem.

Rz 6:5-6 Bp "Jeśli bowiem jak szczep zrośliśmy się z podobieństwem Jego śmierci, to tak samo zrośniemy się z Jego zmartwychwstaniem.(6) Wiemy o tym, że stary nasz człowiek został z Nim współukrzyżowany, aby zniszczyć ciało, które było własnością grzechu, i abyśmy nie byli w niewoli grzechu."

Rz 6:13 Bp "Nie czyńcie również ze swego ciała broni dla nieprawości grzechu, lecz jako zmartwychwstali poświęćcie się Bogu, a wasze ciało niech będzie bronią sprawiedliwości Bożej."

Rz 6:18-19 Bp "Uwolnieni od grzechu staliście się niewolnikami sprawiedliwości.(19) Znając słabość waszego ciała, mówię na sposób ludzki: Jak niegdyś wydaliście swe ciało w niewolę nieczystości i bezprawia, pogrążającego was w większe jeszcze bezprawie, tak teraz wydajecie swe ciało w niewolę sprawiedliwości, która przywiedzie was do uświęcenia."

Nie tylko dusza została przemieniona. W godności dzieci Bożych uczestniczy także ciało, które stało się niewolnikiem i bronią sprawiedliwości Bożej. Stary człowiek (ciało będące własnością grzechu) został zniszczony przez współukrzyżowanie.

Rz 6:22 Bp "Obecnie jednak uwolnieni od grzechu staliście się sługami Boga i zbieracie owoce, które wiodą was ku świętości, a końcem ich jest życie wieczne."

Rz 12:1-2 Bp "Nawołuję więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście oddali się Bogu na ofiarę żywą, świętą i przyjemną - będzie to wasza duchowa służba.(2) Nie ulegajcie też obyczajom tego świata, lecz przemieniajcie się, odnawiając waszego ducha, abyście umieli rozpoznać, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe Bogu i doskonałe."

Otrzymane usprawiedliwienie daje mam możliwość owocnej służby Bożej.

Ga 2:19-20 Bp "Ja bowiem właśnie dzięki Prawu umarłem dla Prawa, abym żył dla Boga. Z Chrystusem jestem współukrzyżowany.(20) Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Żyję teraz na ziemi, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i ofiarował się za mnie."

Ga 5:1 Bp "Chrystus wyprowadził nas z niewoli na wolność. Trwajcie więc w niej i nie pozwólcie ponownie nałożyć sobie jarzma niewoli."

Ga 5:22-25 Bp "Owoc zaś wywodzący się z ducha to: miłość, radość, pokój, cierpliwość, dobroć, życzliwość, wierność,(23) łagodność, opanowanie. Dla tych, którzy to wszystko czynią, Prawo nie istnieje.(24) Ci zaś, którzy stanowią jedność z Chrystusem Jezusem, ukrzyżowali ciało razem z namiętnościami i pożądaniami.(25) Jeśli żyjemy dzięki Duchowi, postępujemy również zgodnie ze wskazaniami Ducha."

Dzięki łasce żyjemy dzięki Duchowi. Chociaż chrześcijanin żyje jeszcze na ziemi jego życie jest życiem Jezusa w nim. Człowiek został wyprowadzony z niewoli aby przynosić duchowe owoce.

Ef 1:4-8 Bp "W Nim wybrał nas przed stworzeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani w Jego obecności, w miłości.(5) Przeznaczył nas za przyczyną Jezusa Chrystusa - zgodnie z postanowieniem swojej woli - dla siebie, do synostwa Bożego,(6) dla ukazania wspaniałości swojej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym.(7) W Nim, przez Jego Krew, mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów stosownie do bogactwa Jego łaski,(8) której szczodrze nam udzielił wraz z pełnią mądrości i zrozumienia."

Ef 1:13-14 Bp "Dzięki Niemu i wy, usłyszawszy naukę o prawdzie, radosną nowinę o waszym zbawieniu, przyjęliście wiarę i zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego - Obietnicy.(14) On jest zadatkiem naszego dziedzictwa i przygotowuje odkupienie (ludu), który (Bóg) nabył sobie na własność, na chwałę swojego majestatu."

Ef 2:4-6 Bp "lecz Bóg w ogromie miłosierdzia i swojej wielkiej miłości, jaką nas umiłował, przywrócił nam życie(5) razem z Chrystusem, chociaż przez grzechy byliśmy pogrążeni w śmierci. Wasze zbawienie z łaski zostało dokonane.(6) Wskrzesił nas z martwych w Chrystusie Jezusie i razem (z Nim) umieścił w niebie."

Ef 5:8 Bp "Wprawdzie niegdyś byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu. Postępujecie więc jak dzieci światłości."

Razem z Chrystusem zostaliśmy przywróceni do życia, które odebrał nam grzech, z ciemności przemienieni zostaliśmy w światłość . Staliśmy się święci i nieskalani oraz naznaczeni pieczęcią Ducha do synostwa Bożego.

1Kor 6:11 Bp "Niektórzy z was takimi wprawdzie byli, lecz już zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa Chrystusa i Ducha Boga naszego."

1Kor 6:19 Bp "Czyż nie wiecie, że ciała wasze są świątynią Świętego Ducha, który w was przebywa? Otrzymaliście Go od Boga i nie należycie do siebie."

2Kor 4:6 Bp "Albowiem Bóg, który rozkazał, aby z ciemności zabłysło światło, sam rozjaśnił nasze serca światłością poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa."

2Kor 5:17 Bp "Kto jest w łączności z Chrystusem, ten staje się nowym stworzeniem. Stare przeminęło, a powstało nowe."

Uświęceni i obmyci staliśmy się nowym stworzeniem, którego serce zostało rozjaśnione światłością Ducha Św., którego staliśmy się świątynią.



Usprawiedliwienie

TEOLOGIA KATOLICKA:

Sobór Trydencki: (VI sesja)

Usprawiedliwienie nie jest prostym odpuszczeniem grzechów, lecz także uświeceniem i odnowieniem wewnętrznego człowieka przez dobrowolne przyjecie darów i łaski. Dzięki temu człowiek staje się z niesprawiedliwego sprawiedliwym, z nieprzyjaciele przyjacielem, aby stać się zgodnie z nadzieja dziedzicem żywota wiecznego.[...] Kiedy Bóg nam tej sprawiedliwości udziela odnawiamy się najgłębiej duchowo, otrzymując każdy swoja sprawiedliwość według miary, w jakiej Duch Św. udziela każdemu jak chce, i według własnej dyspozycji i współpracy.

Można być sprawiedliwym tylko przez uczestnictwo w zasługach męki Pana, ale ten udział następuje dopiero wówczas, kiedy Duch Św. wlewa miłość w serca. Dlatego też w chwili usprawiedliwienia człowiek otrzymuje razem z odpuszczeniem grzechów dary wlane tj. wiarę, nadzieję i miłość. Wiara bowiem sama , bez nadziei i miłości ani nas nie łączy w sposób doskonały z Chrystusem, ani tez nie czyni nas żywymi członkami Jego Ciała.

Katechizm Kościoła Katolickiego:

1990 Usprawiedliwienie uwalnia człowieka od grzechu sprzeciwiającego się miłości Bożej i oczyszcza jego serce. Usprawiedliwienie jest wynikiem inicjatywy miłosierdzia Bożego, które ofiaruje przebaczenie. Jedna człowieka z Bogiem. Wyzwala z niewoli grzechu i uzdrawia.

1991 Usprawiedliwienie jest równocześnie przyjęciem sprawiedliwości Bożej przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Sprawiedliwość oznacza tu prawość miłości Bożej. Wraz z usprawiedliwieniem zostają rozlane w naszych sercach wiara, nadzieja i miłość; zostaje nam udzielone posłuszeństwo woli Bożej

1996 Nasze usprawiedliwienie pochodzi z łaski Bożej. Łaska jest przychylnością, darmową pomocą Boga, byśmy odpowiedzieli na Jego wezwanie: stali się dziećmi Bożymi , przybranymi synami , uczestnikami natury Bożej i życia wiecznego .

1999 Łaska Chrystusa jest darem darmo danym, przez który Bóg obdarza nas swoim życiem wlanym przez Ducha Świętego do naszej duszy, by ją uleczyć z grzechu i uświęcić. Jest to łaska uświęcająca lub przebóstwiająca, otrzymana na chrzcie. Jest ona w nas źródłem dzieła uświęcenia

TEOLOGIA PRAWOSŁAWNA:

Przebóstwienie to kluczowa kategoria teologii prawosławnej, zakładająca możliwość zjednoczenia się człowieka z Bogiem już tu i teraz, w myśli słów św. Atanazego: "Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się Bogiem." Droga zaproponowana przez Boga Adamowi (w której realizacji przeszkodził grzech) została przez Chrystusa otwarta dzięki przełamaniu grzechu i śmierci. Mikołaj Kabasilas (XIVw) tak o tym pisał: "Ludziom oddzielonym od Boga potrójna barierą: Natury, grzechu i śmierci, Pan pozwolił, by posiadali Go w pełni i zjednoczyli się z Nim bezpośrednio dzięki temu, że usunął jedna po drugiej wszystkie przeszkody: barierę natury przez Wcielenie; barierę grzechu przez swoja Śmierć; przeszkodę śmierci przez Zmartwychwstanie."

W myśli prawosławnej uzyskanie stanu przebóstwienia, a co za tym idzie zbawienia służą dwie drogi: udział w życiu sakramentalnym i liturgicznym Kościoła, oraz droga ascezy-kontemplacji (hezychazm)

( E. Przybył "Prawosławie")



TEOLOGIA PROTESTANCKA:

Według Lutra Bóg przyodziewa człowieka sprawiedliwością Chrystusa, lecz zasadniczy grzech pozostaje. Tyle człowiekowi zostało dane, że grzech nie jest mu poczytywany za coś złego.

"Każdy z nas może więc owinąć się cudownym płaszczem Jezusowej sprawiedliwości. Sprawiedliwość ta nie jest jednak naszą sprawiedliwością, jest to sprawiedliwość, której Bóg nie znalazł w nas, gdyż my jesteśmy z natury bezbożni. Bóg znalazł sprawiedliwość w Jezusie i pozwala nam ją sobie przyswoić przez wiarę. Jest to zewnętrzna w stosunku do nas, obca sprawiedliwość (łac. aliena iustitia), nam darowana z łaski, a przyjmowana wyłącznie przez samą tylko wiarę (łac. sola fide) (Flp 3:9)

Po pierwsze więc okazuje się, że usprawiedliwienie jest zawsze usprawiedliwieniem bezbożnych (łac. iustificatio impii), po drugie zaś, że w jego ramach sprawiedliwość jest nam przypisana, zaliczona, że jesteśmy uznani za sprawiedliwych nie posiadając własnej, wewnętrznej sprawiedliwości.

Jesteśmy więc jednocześnie grzesznikami (z racji naszej natury) i sprawiedliwymi (z racji uznania nas za takich) - co po łacinie brzmi: simul iustus et peccator.

Boży akt zbawienia, którego elementem jest i usprawiedliwienie, powoduje w chrześcijaninie realną, choć stopniową zmianę. Inaczej być nie może. Nie można bowiem twierdzić - jak chciał Sobór Trydencki - że człowiek usprawiedliwiony już jest całkowicie wewnętrznie sprawiedliwy. Toż twierdzeniu temu przeczą fakty! Każdy z ludzi, nawet wzbudzający największy respekt katolicki święty, pozostaje grzesznikiem, a więc nie można go nazwać sprawiedliwym - jeżeli to słowo ma cokolwiek znaczyć! Stąd zgodnie z Biblią wierzymy, że jesteśmy uznani za sprawiedliwych ze względu na Jezusa, takimi w sobie samych nie będąc

(Tadeusz J. Zieliński: "Usprawiedliwieni z wiary. Kazanie o prawdzie, od której zależy być albo nie być biblijnego chrześcijaństwa.")

[ Dwudziestowieczny katolicki teolog Karl Adam streścił istotę luterańskiego pojmowania usprawiedliwienia jednym zdaniem: "złoty całun nałożony na zwłoki"]




Anglikanie wracają do Kościoła

eKAI 2010-02-19

Kolejna grupa anglikańskich tradycjonalistów w Australii przyjęła propozycję Benedykta XVI i postanowiła przejść na katolicyzm. Tym razem chodzi o australijską gałąź organizacji Forward in Faith.

Stojący na czele Forward in Faith bp David Robarts wyznaje, że decyzja ta jest następstwem arogancji ich rodzimej wspólnoty anglikańskiej, która nie uszanowała ich przekonań.

– Kocham moją anglikańską tradycję i cieszę się, że będę mógł ją zachować w Kościele katolickim – mówi bp Robarts. Tradycjonaliści nawiązali już kontakt z biskupem pomocniczym archidiecezji Melbourne Peterem Elliotem, który - sam będąc konwertytą z anglikanizmu - jest odpowiedzialny w episkopacie katolickim Australii za utworzenie miejscowego ordynariatu dla byłych anglikanów.

Realizacja papieskiej konstytucji "Anglicanorum coetibus" z 4 listopada ub.r. nie jest jednak wolna od kontrowersji. 16 bm. przedostał się do mediów list lidera brytyjskich tradycjonalistów anglikańskich bp. Andrewa Burnhama do wspomnianego biskupa australijskiego Petera Elliota. Anglikański hierarcha skarży się na postawę katolickiego episkopatu Anglii i Walii, który blokuje realizację papieskich postanowień i chce, by anglikanie pozostali w swym rodzimym Kościele. Zmusiło to bp. Burnhama do nawiązania nieoficjalnych kontaktów z Kongregacją Nauki Wiary. Nie wyklucza on również, że napisze w tej sprawie do Benedykta XVI. Sam papież nawiązał do tych problemów w czasie niedawnej wizyty ad limina angielskich biskupów, prosząc ich, by wielkodusznie wypełniali jego postanowienia.

Radio Watykańskie:

Wczoraj natomiast podano wiadomość o konwersji angielskiego bp. Paula Richardsona. Ostatnio był on biskupem pomocniczym w Newcastle. Wcześniej stał na czele diecezji w Papui Nowej Gwinei oraz w Wangaratta w Australii. 63-letni hierarcha nie zamierza jednak przystępować do ordynariatu, choć nie wyklucza, że w przyszłości przyjmie katolickie święcenia kapłańskie. O konwersji myślał już od dawna. "Przeszedłbym na katolicyzm, nawet gdyby nie było sporu o biskupstwo kobiet. Czuję się, jakbym wrócił do domu" – powiedział bp Richardson.

ŚWIĘCI ŚWIĘTEGO

Święty to najczcigodniejszy tytuł Boga w Biblii (więcej o tym temacie), ci którzy maja z Nim styczność również sataja się świętymi:

Kpł 19:2 BT "Mów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!"

Kpł 20:7 BT "Uświęćcie się więc i bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty. Ja, Pan, Bóg wasz!"



Świętość ma dwa atrybuty, z jednej strony jest to "oddzielenie", a drugiej pełnia. Oddzielenie od sfery śmierci grzechowej i przeniesienie do obszaru życia Bożego:

Kol 1:12-13 Bp "Z radością będziecie dziękować Ojcu, który was przysposobił do udziału w dziedzictwie świętych, to jest (do udziału) w światłości.(13) On to nas wyrwał spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna."

Rz 6:3-14 Bp "Czyż nie wiecie, że wszystkich nas, których przez chrzest zanurzono w Chrystusie Jezusie, w Jego śmierci zanurzono?(4) Pogrzebano nas z Nim razem dzięki zanurzeniu w śmierci, dlatego abyśmy - wzorem Chrystusa zmartwychwstałego dzięki chwale Ojca - i my postępowali według zasad nowego życia.(5) Jeśli bowiem jak szczep zrośliśmy się z podobieństwem Jego śmierci, to tak samo zrośniemy się z Jego zmartwychwstaniem.(6) Wiemy o tym, że stary nasz człowiek został z Nim współukrzyżowany, aby zniszczyć ciało, które było własnością grzechu, i abyśmy nie byli w niewoli grzechu.(7) Ten bowiem, kto umarł, wolny jest od grzechu.(8) Jeśli zaś umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że również żyć z Nim będziemy.(9) Wiemy, że zmartwychwstały Chrystus nie umiera już więcej i śmierć nie ma już nad Nim żadnej władzy.(10) To bowiem, co umarło, raz na zawsze umarło dla grzechu; to zaś, co żyje, żyje dla Boga.(11) Tak również i wy uważajcie się za takich, którzy umarli dla grzechu, a żyją dla Boga w zjednoczeniu z Chrystusem Jezusem.(12) Niech więc nie króluje grzech w waszym umarłym ciele, abyście nie musieli ulegać jego namiętnościom.(13) Nie czyńcie również ze swego ciała broni dla nieprawości grzechu, lecz jako zmartwychwstali poświęćcie się Bogu, a wasze ciało niech będzie bronią sprawiedliwości Bożej.(14) Grzech bowiem nie będzie panował nad wami, bo nie jesteście już pod panowaniem Prawa, lecz pod panowaniem łaski."

J 17:15-19 Bp "Nie proszę (o to), abyś ich zabrał ze świata, ale abyś ich zachował od złego.(16) Nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.(17) Poświęć ich prawdzie. Twoje słowo jest prawdą.(18) Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak Ja ich posłałem na świat.(19) I za nich poświęcam siebie, aby i oni byli poświęceni prawdzie."

ZASŁUGA – DZIEŁO ŁASKI

Ef 2:8-9 Bp "Przez łaskę bowiem jesteście zbawieni mocą wiary. Nie pochodzi to z waszej zasługi, lecz z daru Bożego.(9) Nie z uczynków, aby się nikt nie przechwalał."

Pierwszą łaskę otrzymuje się darmo. Jest darem jednoczącym z Jezusem:

J 15:4-5 Bp "Pozostańcie złączeni ze Mną, a Ja z wami. Jak latorośl sama nie może przynosić owocu, jeśli nie jest złączona z winnym krzewem, tak i wy (nie możecie przynosić owocu), jeśli nie jesteście ze Mną złączeni.(5) Ja jestem krzewem winnym, a wy latoroślami. Kto pozostaje we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi wiele owocu. Beze Mnie nic nie możecie uczynić."

Dzięki tej jedności uczynki człowieka nabierają nowej wartości, staja się prawdziwie "dobrymi uczynkami" podobającymi się Bogu:

Ef 2:10 Bp "Dziełem Jego jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg od dawna określił, abyśmy je spełniali."

J 15:8 Bp "To, że przynosicie wiele owocu i jesteście moimi uczniami, szerzy chwałę mojego Ojca."



KKK2011 Miłość Chrystusa jest w nas źródłem wszystkich naszych zasług przed Bogiem. Łaska, jednocząc nas z Chrystusem czynną miłością, zapewnia nad przyrodzoną jakość naszym czynom, a przez to ich zasługę tak przed Bogiem, jak przed ludźmi.

WYPEŁNIĆ PRAWO

Mt 5:17 Bp "Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić."

Mt 7:12 Bp "Wszystko więc, co byście chcieli, aby ludzie dla was czynili, i wy dla nich czyńcie. Bo to jest (istota) Prawa i Proroków."

Mt 19:17-19 Bp "Odpowiedział mu: - Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest dobry. Jeśli chcesz wejść do życia, to zachowuj przykazania.(18) Pyta Go: - Które? - 'Nie będziesz zabijał - odpowiedział Jezus - nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz fałszywie zeznawał,(19) czcij ojca i matkę i będziesz kochał bliźniego jak samego siebie'."

Mt 22:36-40 Bp "Nauczycielu, jakie przykazanie jest największe w Prawie?(37) On zaś odrzekł: - 'Będziesz miłował Pana Boga swego z całego serca i z całej duszy' i wszystkich myśli.(38) To jest największe i pierwsze przykazanie.(39) A drugie jemu podobne: 'Będziesz miłował bliźniego, jak siebie samego.(40) Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy."



Rz 8:3-5 Bp "Co bowiem było niemożliwe dla Prawa - pozbawionego mocy przez nasze ciało - było możliwe dla Boga. On to, dla zniszczenia grzechu, wysłał swego Syna, który przyjął ciało podobne do naszego, podlegającego grzechowi, i w tym ciele dokonał sądu nad grzechem.(4) W ten sposób nakaz Prawa urzeczywistnił się w nas, którzy nie kierujemy się pragnieniami ciała, lecz nakazami Ducha.(5) Ci bowiem, którzy kierują się pragnieniami ciała, pożądają dóbr cielesnych, ci zaś, którzy kierują się nakazami Ducha, pożądają dóbr duchowych."

Rz 13:8-10 Bp "Nikomu nic nie bądźcie dłużni - jedynie wzajemną miłość. Bo kto miłością darzy drugiego człowieka, wypełnia Prawo.(9) To bowiem: 'Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj' oraz każde inne przykazanie znajduje uwieńczenie w tym jednym: 'Kochaj twego bliźniego jak samego siebie'.(10) Miłość nie wyrządza zła drugiemu człowiekowi. Miłość więc jest wypełnieniem Prawa."



Często przeciwstawia się sobie Ewangelię Mateusza, a Listy św. Pawła w kwestii rozumienia i ważności Prawa dla chrześcijan.

Tymczasem u obu autorów występuje takie samo rozumowanie Prawo utożsamiana jest z Dekalogiem, a nie z przepisami rytualnymi, który da się "sprowadzić" do przykazania miłości Boga i bliźniego. W tym Prawo osiąga swoją pełnię: J 15:13 BT "Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich."

Wyobrażenia o życiu pozagrobowym w religii Izraela w czasach Jezusa

„Podobnie zostało stworzone [miejsce] dla grzeszników umierających i pochowanych na ziemi, których nie dosięgnął wyrok za ich życia. Tutaj ich dusze są oddzielone na straszną kaźń aż do wielkiego dnia sądu, kary i męki [przeznaczonych] dla przeklętych na wieki. Jest to odpłata przeznaczona ich duszom. Zostaną tu związani na wieczność” Księga Henocha (wresja etiopska) 22,10-11
„Czyż nie wiecie, że ludzie, którzy schodzą ze świata zgodnie z prawem natury i oddają dług otrzymany od Boga, kiedy dawca pragnie go odebrać, osiągają chwałę wieczną, domy i rodziny ich mają bezpieczne trwanie, dusze zaś pozostają czyste i posłuszne i otrzymują najświętsze miejsce w niebie, skąd po upływie wieków znów wstępują w nieskazitelne ciała? Natomiast dla dusz tych, co w szaleństwie ręce przeciw samym sobie obracają, przeznaczone jest szczególnie ciemne miejsce w Hadesie, a Bóg, ich ojciec, karze także potomnych za grzechy przodków”Józef Flawiusz, „Wojna żydowska”, Księga trzecia VIII, 5, wersety 374, 375
"Tak więc w czasach Jezusa wielu Żydów przestało uważać że przyszłość człowieka zamyka się w szeolu.Pojęcie szeolu ulega przekształceniu. Jest to miejsce które pochłania bezbożnych gdzie czekają ich wieczyste cierpienia. Istnieje również miejsce do którego przyjmowane są dusze zbawionych. Zwie się ono Rajem lub "łonem Abrahama" H. Daniel-Rops "Życie codzienne w Palestynie w czasach Chrystusa" Wyd. Cyklady W-wa 1994 s.303
„Pewne koła żydowskie, współczesne Chrystusowi i apostołom, wierzyły w życie pozagrobowe; wierzyły, iż dusza może istnieć w odłączeniu od ciała, że dusze zmarłych zaraz po śmierci czeka jakiś sąd, od którego zależy ich okres przejściowy - szczęśliwy lub pełen udręki, kończący się ostatecznym sądem, zmartwychwstaniem chwalebnym sprawiedliwych i hańbą bezbożnych”, Ks. Jan Stępień, „Teologia świętego Pawła”, ATK, Warszawa, 1979, s. 206

Odpowiedzi Komisji Ecclesia Dei na pytania dotyczące nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego.

Początkiem stycznia Moderator Duszpasterstwa Tradycji Łacińskiej w Diecezji Rzeszowskiej, ks. dr Krzysztof Tyburowski wystosował pismo do Papieskiej Komisji Ecclesia Dei z zestawem pytań obejmujących istotne zagadnienia związane ze stosowaniem w naszym kraju postanowień motu proprio Summorum Pontificum. Pytania były efektem pracy i spotkań zarządu Duszpasterstwa. Jeszcze w tym samym miesiącu z Rzymu nadeszła zwrotna korespondencja. Odpowiedzi udzielone przez Komisję z pewnością ułatwią wiernym skupionym wokół Mszy trydenckiej rozwiązanie wielu problemów i wątpliwości. Pismo podpisał własnoręcznie Sekretarz Komisji Ecclesia Dei, ks. Guido Pozzo.

1. Czy jest dozwolone w przypadku, gdy nie ma innej możliwości, to znaczy, gdy nie ma do dyspozycji żadnego kościoła specjalnie przeznaczonego do celebracji w formie nadzwyczajnej, celebrować także (dodatkowo) liturgię Wielkiego Tygodnia w formie nadzwyczajnej w kościele (parafialnym albo rektoralnym), w którym zwyczajnie celebruje się Triduum Sacrum w formie zwyczajnej? Trudność dotyczy konkretnie sytuacji, że w wielu miejscach właśnie w Wielkim Tygodniu praktycznie we wszystkich kościołach już jest celebrowana Liturgia w nowej formie. Czy ta celebracja stwarza przeszkodę, aby mogła być celebrowana liturgia także w formie nadzwyczajnej?

ad 1: jest możliwa celebracja także w formie nadzwyczajnej, według osądu Ordynariusza miejsca.

2. Czy wolno, aby Msza św. w formie nadzwyczajnej była wyznaczona na godzinę, w której dotychczas sprawowano Mszę św. w formie zwyczajnej? Pytanie dotyczy sytuacji, kiedy w niedziele Msze św. w nowej formie są sprawowane nieprzerwanie aż do popołudnia. Aby przychylić się do potrzeb wiernych, którzy proszą o celebrację w formie nadzwyczajnej, musi się ją wyznaczać na jeszcze wolne liturgicznie godziny popołudniowe (od godz. 13.00 do 15.00), co stanowi znaczny dodatkowy logistyczny wysiłek dla współpracowników (służba kościelnego, itp.), jak również trudność pogodzenia z normalnym rytmem chrześcijańskiej niedzieli, przede wszystkim dla rodzin.

3. Czy wolno proboszczowi, albo innemu kapłanowi ze swojej własnej inicjatywy celebrować publicznie w formie nadzwyczajnej – obok zwyczajnego regularnego stosowania nowej formy, po to "aby wszyscy wierni – młodzi i starsi – mieli możliwość zaznajomienia się ze starszym rytem i mogli czerpać z jego odczuwalnego piękna i transcendencji"?

ad 2 i ad 3: sprawę należy pozostawić roztropnemu osądowi proboszcza, zachowując zasadę, że stabilna grupa wiernych ma prawo do uczestnictwa w celebracji Mszy w formie nadzwyczajnej.

4. Czy jest dopuszczalne, aby dla Mszy św. w formie nadzwyczajnej używać kalendarza, czytań lub prefacji z Missale Romanum z 1970 roku, zamiast odnośnych tekstów Missale Romanum z 1962?

ad 4: nie.

5. Czy wolno zwykłemu świeckiemu, np. ministrantowi, podczas mszy św. w formie nadzwyczajnej, wykonywać czytania w języku narodowym, po tym jak kapłan (który także włada tym językiem) odczytał teksty w języku łacińskim?

ad 5: czytania Epistoły i Ewangelii w czasie Mszy mają być wykonane przez samego kapłana celebrującego lub przez diakona w przypadkach przewidzianych przez liturgię; po ich odczytaniu tłumaczenia mogą być jednak wykonane przez świeckiego.

niedziela, 14 lutego 2010
Czyściec w Piśmie Świętym, Tradycji i doświadczeniu świętych


Pismo Święte ogłasza możliwość przebłagania za niektóre grzech także po śmierci:

2Mch 12:43-45 BT "Uczyniwszy zaś składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szlachetnie uczynił, myślał bowiem o zmartwychwstaniu.(44) Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych byłaby czymś zbędnym i niedorzecznym,(45) lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy pobożnie zasnęli, jest przygotowana najwspanialsza nagroda - była to myśl święta i pobożna. Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu."

Do tej starotestamentalnej praktyki nawiązuje Jezus gdy mówi o tym, że niektóre winy będą odpuszczone "w przyszłym wieku":

Mt 12:32 Bp "Jeśli ktoś powie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym."

Św. Paweł precyzuje, że oczyszcenie to dokona się przez "ogień" (nawiązanie do ofiar za grzech?):

1Kor 3:12-15 Bp "Czy ktoś buduje na tym fundamencie złotem, srebrem czy drogimi kamieniami, czy też drzewem, sianem lub słomą,(13) okaże się w dzień sądu, który ujawni dzieło każdego. Objawi się on w ogniu, a ogień ten wypróbuje, jakie jest dzieło każdego.(14) Jeżeli czyjeś dzieło ostoi się, to budowniczy otrzyma nagrodę.(15) Jeżeli zaś spłonie, to utraci on nagrodę, choć sam ocaleje, lecz będzie podobny do tego, kto przeszedł przez ogień."

O istnieniu czyśćca nauczał Kościół od czasów apostolskich. Już "Didache" ( I w.) nawiązuje do Mt 5,25 -Wsadzony do ciemnicy, odpowie za wszystkie swoje czyny i nie wyjdzie stamtąd, aż ostatni grosz zwróci [1:6]

O stanie pośrednim nauczał, między innymi, Św. Ireneusz z Lyonu, Orygenes, Tertulian, Św.Klemens Aleksandryjski, Św. Cyprian, Św. Efrem, Św. Ambroży, Św. Jan Chryzostom, Cezary z Arles czy Grzegorz Wielki.

O modlitwie za zmarłych u pierwszych chrześcijan świadczą pisma Tertuliana, Cypriana, Arystydesa oraz "Męczeństwa św. Perpetuy i Felicyty", a także niektóre apokryfy.



Wizję czyśćca otrzymała także Św. Faustyna Kowalska. Tak to opisała w swoim Dzienniczku: "Ujrzałam Anioła Stróża, który mi kazał pójść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą. Płomienie, które paliły je, nie dotykały się mnie. Mój Anioł Stróż nie odstępował mnie ani na chwilę. I zapytałam się tych dusz, jakie ich jest największe cierpienie? I odpowiedziały mi jednozgodnie, że największe dla nich cierpienie to jest tęsknota za Bogiem. Widziałam Matkę Bożą odwiedzającą dusze w czyśćcu. Dusze nazywają Maryję "Gwiazdą Morza".
Ona im przynosi ochłodę. Chciałam więcej z nimi porozmawiać, ale mój Anioł Stróż dał mi znak do wyjścia. Wyszliśmy za drzwi tego więzienia cierpiącego. [Usłyszałam głos wewnętrzny], który powiedział: Miłosierdzie moje nie chce tego, ale sprawiedliwość każe. Od tej chwili ściśle obcuję z duszami cierpiącymi"

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 9